Ζεστό φως από παράθυρο τη νύχτα

Χριστούγεννα: Είναι ίδιες οι γιορτές για όλους;

Η περίοδος των Χριστουγεννιάτικων εορτών συνοδεύεται συχνά από μια σιωπηρή υποχρέωση. Να δείχνω ότι είμαι καλά. Να χαίρομαι, να ευγνωμονώ και να έχω θετική διάθεση. Οι γιορτές αυτές δεν παρουσιάζονται απλώς ως μια ευκαιρία για χαρά και ξεκούραση, αλλά ως και μια απόδειξη ότι όλα είναι υπέροχα και ευχάριστα. Και όταν αυτό γίνεται επιβολή, κάτι μέσα μας αρχίζει να αμφισβητείται.

Αυτό το είδος της πίεσης δεν είναι μόνο προσωπικό αλλά και βαθιά κοινωνικό. Οι κατακλυσμιαίες εικόνες της θαλπωρής, της ζεστασιάς, της οικογενειακής εγγύτητας και της συντροφικότητας δημιουργούν ένα ιδανικό και πρότυπο συναισθήματος. Ένα κανόνα του πως θα έπρεπε να ήμουν ή του τι θα έπρεπε να νιώθω. Συνεπώς, όταν το εσωτερικό βίωμα δεν συμβαδίζει με αυτό το πρότυπο, τότε γεννάται η ενοχή. Όχι επειδή πονάμε, αλλά επειδή πονάμε τη λάθος χρονική στιγμή.

Σιωπηλή στιγμή δίπλα στο παράθυρο
Η γιορτή μπορεί να φωτίσει ό,τι υπάρχει ήδη μέσα μας.

Για όσους είναι μόνοι αυτές τις μέρες ή βιώνουν μια πρόσφατη ή παλιά απώλεια, η εμπειρία μπορεί να γίνει ιδιαίτερα δύσκολη. Όχι μόνο επειδή λείπει ένα πρόσωπο, αλλά επειδή η απουσία αυτή έρχεται σε έντονη αντίθεση με την εικόνα του «μαζί» που προβάλλεται παντού. Το άδειο κάθισμα, το μήνυμα που δεν θα έρθει, η σιωπή εκεί που άλλοτε υπήρχε παρουσία, αποκτούν μεγαλύτερο βάρος σε μια τέτοια περίοδο. Φυσικά, η μοναξιά και το πένθος δεν δημιουργούνται στις γιορτές, απλώς τότε δεν μπορούν πια να κρυφτούν.

Χαρούμενο γιορτινό τραπέζι
Η εικόνα του «μαζί» είναι όμορφη — αλλά δεν χωράει πάντα όλους.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η πίεση του να είμαι καλά γίνεται διπλή. Από τη μία ο πόνος της απώλειας ή της απομόνωσης και από την άλλη η αίσθηση ότι «δεν χωράω» στο γιορτινό πλαίσιο. Σαν να υπάρχει κάτι λάθος με εμένα που δεν μπορώ να συμμετάσχω, να χαρώ, να συγχρονιστώ. Κι όμως, αυτό που συχνά βιώνεται ως προσωπική αποτυχία, δεν είναι παρά μια ανθρώπινη αντίδραση στη στέρηση, στη μνήμη, στη σχέση που συνεχίζει να υπάρχει ακόμη κι όταν το πρόσωπο λείπει.

Στολισμένος δρόμος με χριστουγεννιάτικα φώτα
«Όλα λάμπουν»....και όμως δεν λάμπουν για όλους με τον ίδιο τρόπο.

Το δύσκολο σημείο δεν είναι το να μην είμαι καλά. Το δύσκολο είναι ότι συχνά δεν επιτρέπεται να μην είμαι. Η λύπη, η αμηχανία, η εσωστρέφεια μοιάζουν σχεδόν απαγορευμένες μέσα σε μια φωτεινή περίοδο που «όλα λάμπουν». Κι έτσι, αντί να στραφούμε με κατανόηση προς τον εαυτό μας, προσπαθούμε να προσαρμοστούμε. Να χαμογελάσουμε λίγο παραπάνω και να σιωπήσουμε λίγο πιο βαθιά.

Ίσως όμως η πιο ουσιαστική στάση αυτές τις μέρες να μην είναι η προσπάθεια να αισθανθώ καλύτερα, αλλά να επιτρέψω στον εαυτό μου να αισθανθεί όπως είναι. Χωρίς διορθώσεις. Χωρίς σύγκριση. Χωρίς την απαίτηση να ταιριάξει σε μια γιορτινή εικόνα.

Οι γιορτές δεν χρειάζεται να είναι ευτυχισμένες για να είναι αληθινές. Μπορούν να είναι ήσυχες, αμήχανες, ακόμη και βαριές. Και ίσως μέσα σε αυτή την ειλικρίνεια να αναδυθεί η πιο απλή και ταυτόχρονα πιο δύσκολη δυνατότητα να υπάρξω χωρίς να χρειάζεται να είμαι κάτι περισσότερο.

ΘΑ ΗΤΑΝ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΕΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Μείνετε σε Επαφή

Παρακάτω μπορείτε να συμπληρώσετε την σύντομη φόρμα, είτε να με καλέσετε στο +30 6980125324, είτε να μου στείλετε ένα e-mail στο konstantinosdri@gmail.com και εγώ θα επικοινωνήσω μαζί σας το συντομότερο δυνατόν.

Μπορείτε να φτάσετε στο γραφείο μου

Μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Εδώ μπορείτε να μου στείλετε ένα μήνυμα